Voordat dit jaar om is, wilden we graag naar Aberdeen om een paar dagen door te brengen met de familie van Shannia. Voordat we daar naartoe kunnen, moet ik echter eerst echt mijn pasgeboren neefje Jesse in het echt bewonderen. Samen met een trotse tante gaan we op kraamvisite. Natuurlijk met beschuit en muisjes en aanschouwen we dit wondertje met onze eigen ogen. Mijn oma zei altijd dat ieder kindje weer een klein wondertje is.
En dat is ook zo; je wordt er gewoon even stil van. En de zoete Jesse ook :)
Nadat ik dit lieve ventje weer in alle rust bij zijn ouders had achtergelaten, kon ik naar Aberdeen. We namen de trein en waren binnen mum van tijd op Schiphol. Daar kun je niet tegenop met de auto; wat een geluk dat wij zo dichtbij wonen. Daar aangekomen, moesten we nog wel even een koffer inchecken, we hadden nogal wat vloeibare cadeautjes vanuit Holland meegenomen die de limiet van 1 liter overschreden. Tegenwoordig is echt bijna alles geautomatiseerd en komen de stewardessen er nauwelijks aan te pas. We hadden al zelf online ingecheckt, de koffer moesten we ook zelf in een soort kluisje stoppen en dan zou het bagageticket tevoorschijn komen. Natuurlijk ging dat bij ons niet helemaal goed. Er verscheen een melding dat het niet geaccepteerd was. Ik kreeg wat flashbacks van onze incheckproblemen toen we een te zware koffer in Amerika wilden inchecken. Halsoverkop de koffer geopend en terwijl Murat boeken eruit haalde om weg te gooien, deed Erol die snel in zijn rugzak. Weer snel wegen, zenuwslopend, maar gelukkig kon de koffer door. Deze keer geen Erol maar ik bedacht snel dat ik de twee paar schoenen, cadeautjes voor Shannia en haar moeder, wel in mijn rugzak kon doen. Dat werkte, ik had gelukkig een grote rugzak en niet veel meegenomen. Lichtelijk geïrriteerd omdat we eigenlijk gewoon een rolkoffertje als handbagage hadden moeten meenemen maar dat was teveel gesleep volgens Murat. Wegen thuis was net 23 kg, maar toch niet zo nauwkeurig als de weegschaal bij de geautomatiseerde check in. Enfin, met wat improviseren toch weer een eindje verder gekomen.
Even wat koffie en een broodje gegeten, ik heb altijd wel honger dus ook op een luchthaven. Daar is altijd leven in de brouwerij, ongeacht het tijdstip, heb ik zo het idee. En zo internationaal; er loopt van alles rond. Genietend van onze koffie met lekker panini, hoorde ik 'Perez, anybody named Perez here?'
Een dame van de kassa had een kaart in haar hand; blijkbaar was iemand zijn bankpas vergeten. Zoiets zou mij ook kunnen overkomen. Lekker, zit je in het vliegtuig en merk je dat je bankpas er niet meer is. Pfff, de gedachte alleen al, bezorgt me kippenvel.
Winter in Aberdeen
In Aberdeen werden we door de lieftallige moeder van Shannia, Arlene, en haar vriend Mariusz opgehaald. Ze vertelden ons dat het erg koud was en licht aan het sneeuwen. We waren daar wel enigszins op voorbereid met een jas en een soort overjas. Was ook wel nodig, zo bleek later. Ook zij wonen dichtbij de luchthaven; 10 minuutjes rijden en we waren bij hun appartement aangekomen. Daar was het lekker warm en we hadden alle tijd om gezellig bij te kletsen. En natuurlijk lekker te eten. Arlene komt oorspronkelijk uit de Filipijnen en is een meester in het maken eten onder andere kreeft en krab. Ze heeft veel vriendinnen in de buurt, waaronder een die haar regelmatig verse vis, octopus, kreeft, krab en nog veel meer brengt. Dat is heel lief van haar, het enige is dat Arlene dat dan wel allemaal moet bereiden. Ik heb daar weinig ervaring mee, dus kon ik meekijken hoe je een vis schoonmaakt (wist niet dat de eieren van een schol vlakbij de kop en maag zitten), hoe je de ingewanden van een octopus verwijdert en dat het zakje met de inkt juist lekker is om te gebruiken. En dat een kreeft heel veel eieren bij zich kan hebben. Onze vriendin Harriette the Lobster was echter nog levend toen ze werd gebracht.
Lobster alive and kicking
Arlene vond dit de gewoonste zaak van de wereld, maar ik moest echt wel even paar keer slikken toen ik haar scharen heen en weer hoorde gaan in de wasbak. Ze probeerde eruit te klimmen, maar ja als die zijn vastgebonden en je ligt in een kuip dan maak je alleen maar kabaal zonder erg ver te komen. Toch vond ik het wel beetje eng. Helemaal toen ze later in een steamer werd gedaan en langzaam maar zeker steeds roder kleurde.
Edinburg
Na een gezellige avond en een borreltje oude jenever, echt Hollands cadeautje, de volgende dag met de trein naar Edinburg. Je spreekt dat uit als Edinbro [uitspraak: ɛdɪnbərə] gelukkig spraken zij geen Gaelic Gàidhlig [ˈkaːlɪkʲ] anders zouden we moeizame communicatie hebben. De treinreis duurde wel eventjes, maar dat was niet erg. Gezellig gekletst, uiteraard wat gegeten: home made sandwiches en lekkere koffie met koekjes. Onderweg nog plaatsje voorbij zien schieten, te snel om foto te nemen dus alternatief via Google altijd handig.
Het was inmiddels al aardig donker, sunset at 16hrs! dat is echt ongelooflijk. Na rondje op de Christmas market met lekkere mulles wine stukje richting Edinburg castle gelopen. Op een mooie heuvel dit schitterende schouwspel gezien voorzien van vrolijke muziek.
Murat met zijn vriend Mariusz waren ook helemaal in hun sas.
De wedstrijd van Kroatie tegen Brazilie in een leuke kroeg gezien; echt leuk om in een pub een wedstrijd te zien. Lane 7 waar je ook kon bowlen, soort basketballen en andere spelletjes kon spelen. Murat zag daar een flipperkast en moest direct denken aan de uitspraak die Shannia en hij vaak herhalen:
'Winter is coming.' Dat is in dit geval echt waar.
De treinreis terug was al geboekt voordat Arlene wist hoe laat Nederland moest spelen. Niet heel erg, want we zouden een deel in de trein terug wel kunnen zien. Helaas, ook daar hebben ze last van uitvallende treinen. 'Train to Aberdeen: cancelled'. Dat was even schrikken, want zou er vervangend vervoer geregeld zijn? Volgens de assistenten wel, maar het was niet erg duidelijk waar en hoe laat. Snel naar de plek waar de bus zou moeten komen, helaas buiten. Murat moest nog plassen, maar besloot dat nog maar even op te houden. Wie weet zou de bus ieder moment komen. Uiteindelijk riep iemand dat de bus er was en werden we naar een andere plek geleid. In de bus weer een half uur gewacht, terwijl we de wedstrijd keken. Erg spannend die 2-2 op het einde. Helemaal omdat wij op een mobiel de wedstrijd keken en op een ander moment de uitslagen van VI zagen. Heel vreemd om te zien dat wij eerder 2-2 zagen verschijnen op het scherm met de wedstrijd. Helemaal vreemd, omdat wij eerst 2-2 zagen, toen 2-1 dus dachten dat de goal, die we nog niet op het scherm zagen, afgekeurd zou worden. Wij maar wachten totdat we op het scherm zouden zien dat het was afgekeurd. Maar dat bleek toch niet zo te zijn. Bij de penalty's maar de uitslagen, die dus eerder kwamen, uitgezet. Het was al spannend genoeg....
Jammer dat we het niet gered hebben.
Het heeft ons plezier in het uitstapje naar de familie van Shannia echter niet in de weg gestaan. Ook nog even lekker gegeten in een Turks restaurant waar Shannia met extra aandacht behandeld werd. Niet voor niets onze 'gelin', arme Deniz thuis hard werken en wij lekker gezellig met zijn schoonfamilie.
Tsja, verschil moet er zijn.
Natuurlijk had Arlene ook nog een cooked breakfast voor ons bereid. Daar zeg ik geen 'nee' tegen.
Al met al een gezellige tijd met dank aan de gastvrijheid van Arlene en Mariusz.
