Feestje van jong tot oud , jong geleerd oud gedaan, gifmenger 2.0

Lekker dansen en feestvieren

Zaterdag 22 april was ik in de gelukkige omstandigheid om met mijn familie, vrienden en vage kennissen mijn verjaardag te vieren. En wat een feestje is het geworden! Afgelopen jaarwisseling hadden we leuk feestje in petto, compleet met discolampen en leuke muziek en uiteraard met een hapje en een drankje. Helaas gooide een fikse griep van ons allebei roet in het eten. We lagen gezellig samen ziek te zijn tijdens het vuurwerk. Wat je noemt met recht een discodeceptie. Dus de eerstvolgende gelegenheid om een feestje te vieren grepen we met beide handen aan. Murat had onlangs de jeugdige leeftijd van 57 bereikt, ik dus ook een jaartje op teller erbij waardoor we samen 111 jaar! zijn. Daarnaast in april ook alweer 29 jaar getrouwd en als klap op de vuurpijl ook nog eens een weekje voor ons 'second honeymoon' een lange trip naar de USA. Het land waar we tijdens onze huwelijksreis voor het eerst kennis mee hadden gemaakt en ons vele malen heeft verleid weer te komen. Reden te over voor een feestje dus. We werden verrast met bezoek van 5 weken tot 79 jaar jong en hebben lekker kunnen dansen en echt een feestje gevierd.

A lovely and beautiful 
little girl called Willow,
wie wil haar nu niet 
in je armen houden! 

Thanks everyone!

We zijn enorm verwend en hebben genoten van ieders aanwezigheid. Cadeautjes zoals mooie en praktische notitieblokjes voor op reis, spelletjes, een zelf in te vullen restaurant review boekje, waslijntje (stel dat we weer zoiets als in Japan creatief met was meemaken, dan hebben we in ieder geval onze eigen waslijn) en veel moneys om te spenden in the USA. Gaan we zeker wat leuks mee doen!

Gifmenger 2.0, jong geleerd oud gedaan
De leden van de Pinkstergemeente Edgar en Murat kunnen een lekker cocktailtje shaken en een GT specail is ook aan hen toevertrouwd. Ze worden dan ook niet voor niets 'gifmengers' de genoemd. Nu heeft onze jongste dat gen ook; en dat is te merken. 

Als een malle stond hij de ene na de andere cocktail te shaken. Bijzondere cocktails die ik nog niet eerder geproefd had zoals Pornstar Martini en Espresso Martini. Al dat lekkers viel wel in de smaak bij een ieder.  Gelukkig had ie ook even tijd met zijn tante en nichtje op de foto te gaan. 

Party time
Al met al was het een feestje waar Frank Gallager zou hebben gezegd: 'They know how to throw a party!' Frank is een legendarisch verschijnsel uit de serie Shameless waar we jaren geleden met veel plezier naar keken. Een alcoholist die als alleenstaande vader het met zijn zes kinderen moet zien te rooien in een arme wijk in Manchester. Zijn vrouw heeft hem verlaten en is een lesbische relatie begonnen. Ik vroeg me altijd af of die relatie de reden was dat zij vertrok of dat er andere omstandigheden waren. 

Frank Gallagher uit Shameless

Een blik op hem, het huis, de wijk en je wilt zo snel mogelijk zo ver mogelijk weg. Maar toch, als je eenmaal bekend bent de leden van het gezin, en de buren en andere aanverwanten, leef je zo met ze mee, dat je wilt blijven zien in welke situaties ze telkens weer belanden en hoe ze zich daaruit weten te redden. Een mooi staaltje kunst van hoe 'an ordinary family in the UK' zich in het dagelijkse leven redt.
Alhoewel wij als nuchtere Nederlandse tv-kijkers dit vooral als fictief bestempelden, verzekerde een collega van Murat, afkomstig uit Manchster, dat zulke families echt bestaan. Wij hebben wel een feestje à la Frank Gallagher gevierd, maar daar dat ik ook de enige overeenkomst.

Al vroeg in de ochtend 
in de weer met coctails
voorbereiden.

Natuurlijk moest ook iemand van de Pinkstergemeente het licht uitdoen, ik noem geen namen André, maar om half vijf doken we ons bedje in. Wij werden niet wakker door een baby - arme moeders die borstvoeding geven en telkens gewekt worden als een klein hummeltje honger heeft - maar wel om half 9. Nog even blijven liggen, maar daarna toch begonnen met het opruimen. Tjsa, je moet ook altijd weer veel opruimen; met een feestje haal je altijd alles uit de kast. Vind ik zo'n vindingrijke uitdrukking waar ik na ieder feestje weer in mezelf moet lachen. Daarom hou ik zo van taal. 

Verplichte literatuur en andere zaken

Wat is nu echt iets Nederlands?

Zelf ben ik niet echt van deze hokjes en hou ik meestal juist niet van die echte Nederlandse dingen zoals haring, kaas of Nederlandse muziek. Sommige liedjes kunnen mij echter wel bekoren, vaak wat oudere liedjes zoals  Ons dorp van Wim Sonneveld. Dit is echt ouderwets, ik weet het, maar het raakte mij op jonge leeftijd. Ik zat in het examenjaar van de mavo (heel wat jaartjes geleden) en samen met het lied Over de muur van het Klein Orkest moesten we dit als schoolexamen analyseren. Op de een of andere manier werd ik door de teksten en de melodieën zo gegrepen, dat mijn liefde voor deze talen ontstond om zo later anderen te helpen deze taal te leren. Ons dorp speelde ik onlangs af voor de cursisten van Vluchtelingenwerk die Nederlands moeten leren. Vond dat wel passend om zo wat over het Nederland van vroeger te laten zien en horen. Dat Nederlands zo'n lastige taal is, ondervind je pas echt als je deze taal aan anderstaligen moet leren. Petje af voor hen! Ik geef het je te doen, maar als je het onder de knie hebt, kun je je in ieder geval staande houden in deze maatschappij.

Reclamefolders
Thuis maken noemen wij dit altijd gekscherende 'verplichte literatuur'. Murat - zoals de naam verraadt niet afkomstig uit Nederland - is dol op dit typisch Nederlandse gebruik. Het heeft ook echt effect, moet ik eerlijkheidshalve bekennen. Ik word daadwerkelijk getriggerd door bepaalde acties en ga die dan ook kopen. 

Vorige week bracht Murat mij zelfs op het idee om weer eens naar Ikea te gaan, dat kwam door dit foldertje, zat bij een magazine en hij werd op het verkeerde been gezet. Grappig wat voor effect lay out en kleuren met je hebben. Dat doet reclame dus!
Eigenlijk 'mag' ik nooit naar Ikea, omdat ik dan onnodige dingen koop. Dat is niet altijd zo, want servetten bijvoorbeeld heb je altijd nodig. Maar goed, wij verschillen hierin van mening. Gelukkig een van de weinige dingen :).
We gingen uiteindelijk met de motor, tsja dan kan ik ook weinig kopen, zullen we maar zeggen. Was overigens wel met wederzijdse instemming.
En inderdaad, niet veel gekocht. Ik servetten, 5 pakken, en 1 tafelkleed en hij zelfs 8 placemats. Dus wie koopt hier nu veel bij Ikea?

Koffie bij Ikea, voor weinig, echt Nederlands

Ik bedenk me dat ik met mijn taalmaatje nog niet over dit fenomeen heb gehad. Ikea, ik ga haar binnenkort eens hier mee naar toe nemen. Moet wel voor 1 mei, want gaat onze vlucht naar Washington DC. Toevallig heb ik wel gezien dat er ook in de VS Ikea's zijn; kunnen we mooi daar lekker koffiedrinken, ontbijten of andere dingen doen. 

Patatgeneratie
Afgelopen donderdagavond heb ik weer genoten van 'mijn' boekenclub. Het merendeel - vermoedelijk tweederde - van de deelnemers heeft de pensioengerechtigde leeftijd bereikt. Dat mag de pret niet drukken; ik durf te zeggen dat dit - bij mij althans -  de feestvreugde juist vergroot. Ik leer iedere keer weer nieuwe dingen, zoals deze keer 'de patatgeneratie'. Het boek dat we bespraken Zomervacht is geschreven door Jaap Robben, iemand van de 'patatgeneratie'. Deze term kende ik nog niet en heb het vandaag nog even verder uitgezocht. Handig hoor, internet, op de site van Youngworks vond ik een uitgebreide toelichting (zie link: patatgeneratie) op dit begrip. Eigenlijk wordt het de 'Pragmatische generatie' genoemd. Van 'Babyboomers' en 'Generatie X' had ik al eerder gehoord. Toevallig in het kader van marketing waarbij je doelgroepen benadert op basis van hun behoeften. Eigenlijk helemaal niet toevallig dus dat aan het einde van het artikel, met overigens interessante informatie, 'lokken' naar hun site: Wil je meer weten over de jongste generatie binnen jouw organisatie? Of juist over de samenwerking tussen alle generaties? Samen met Generations INC. kunnen we je gericht adviseren. Neem contact met ons op. We praten er graag over door!"  PS: als je iets meer over dit boek wilt lezen, dan kun je mijn ervaring via deze link Zomervacht lezen.

Wat reclame onbewust nog meer met je doet

In de supermarkt was laatste een aanbieding van pannenkoekenmeel. Ik kreeg direct zin om dit weer eens te bakken en mijn taalmaatje met deze zeer Nederlandse traditie kennis te laten maken. En niet alleen op de traditionele wijze, maar met een vleugje van andere invloeden. Toen ik vertelde dat ik voor haar hartige (vreemd woord trouwens) zou gaan maken, keek zij heel raar op. "Pannenkoeken met kip, gehakt, sla en kaas? Dat is toch niet lekker? Je eet dat toch met syrup?" was haar begrijpelijke reactie. Toch probeerde zij en haar gezin dit, en vonden dit heerlijk. 
Op vrijdag ging ik nog even naar AH en wat schetst mijn verbazing? Het was nationale pannenkoekendag (nationale pannenkoekendag). Daar had ik nog nooit van gehoord. Blijkbaar toevallig, of juist weer niet, had ik besloten om pannenkoeken te bakken. 

Naast pannnenkoeken is patat ook heel Nederlands. En de bijbehorende patatgeneratie, weer een nieuw woord wat ik dankzij mijn boekenclub bij de bespreking van Zomervacht van Jaap Robben weer heb geleerd. Je bent nooit te oud om te leren!

Lekker dansen op muziek uit de 80's, good old times

 Via Facebook werd ik geattendeerd op het evement 80's verantwoord. Soms is het weleens handig dat er een algoritme is, want anders was dit mij waarschijnlijk niet ter ore gekomen. Eindelijk weer eens lekker dansen met muziek uit mijn jeugd; Gebr de Nobel organiseerde dit voor mij en mijn leeftijdsgenoten. 

Maar tot mijn verbazing waren er gisteren ook heel veel jongeren die daar lekker aan het dansen waren en uit volle borst meezongen. Vreemde gewaarwording, wel erg leuk. Speciaal voor de doelgroep heeft de organisatie in de aankondiging 'Met als eerste keer de vroege vogel editie, lekker vroeg pieken en op tijd naar bed!' opgenomen. Het feestje begon derhalve al om 21.00u en om 02.00u werd het afgesloten. We hadden eerst even Wie is de Mol? gekeken, toch altijd leuk om live te kijken en daarna op de fiets gestapt. En inderdaad, leuke dance muziek uit de jaren 80. Dit werd ondersteund met digitaal beeldmateriaal zoals oude opnames van videoclips en in de zaal stonden ook wat attributen die typerend waren voor dit muzikale tijdperk. De organisatie deed hun best om de bezoeker de vibe van de jaren tachtig mee te geven. Wij hebben zelfs nog even in de boot van Amsterdamned gezeten; een Nederlandse film waar een psychopaat de grachten van Amsterdam onveilig maakt. Om de herinnering even op te frissen, bekijk de trailer Amsterdamned nog eens. Hou in gedachten dat dit materiaal uit 1988 komt dus niet helemaal overeenkomt met wat je tegenwoordig aan scherpte op je scherm ziet verschijnen.

In die tijd was dit bijna horror, voor mij althans. Ik was toen nog geen 10 jaar en vond dit echt eng, niet alleen de beelden, maar vooral ook het geluid. Nu ik de trailer op de achtergrond hoor doorlopen, krijg ik dat gevoel weer beetje terug. Dat gevoel van nostalgie naar een fijne tijd, is ook wat het dansen op die muziek ook weer bij mij opriep. Héérlijk.

Onbezorgde jeugd
Zoiets dergelijks had ik ook bij het bezoekje aan het Fotomuseum in Den Haag. Daar loopt momenteel een expositie van Judith Joy Ross. Ik werd gegrepen door de serie portretten waar ze het leven van gewone Amerikanen weet te vangen. In deze door haar vereeuwigde momenten is de onbezorgdheid van met name de jeugd voelbaar. 

Om een indruk te geven onderstaand een bijschrift van een van haar series. De tentoonstelling is tot en met 26 maart 2023 te zien. Tentoonstellingen overzicht nu | Fotomuseum Den Haag

Voor ons was het aanschouwenen van deze collectie een leuke aanloop naar de lange vakantie naar dit bijzondere en indrukwekkende land. We kijken er naar uit om over iets minder dan 2 maanden (wat vliegt de tijd) hier onze gedroomde roadtrip te gaan maken. 

PS: Voor de liefhebber van rapmuziek op zondag 5 maart is er een open podium voor o.a. rappers, dit alles onder de noemer Leidse Geluiden. Wij 'moeten' helaas naar de wedstrijd Ajax-NEC (niet te verwarren met NAC zie stukje over dit Legendarische NAC) Met dank aan Gerben voor deze vrijkaartjes. 

Programma | Gebr. de Nobel (gebrdenobel.nl)

Pam, je haar danst! Sankti Pauli, J. Kessels the novel om maar eens wat te noemen.

Vanaf begin van dit schooljaar geniet ik met volle teugen van mijn 'sabbital'. De dagen vullen zich als vanzelf en ik ontdek kanten van mezelf waar ik me nog niet eerder van bewust was. Zo blijk ik muren te kunnen sauzen  en zelfs een plafond te kunnen verven. Ook ben ik - volleerd ahum - behanger en kan ik heel goed dozen sjouwen. Murat vreest dat ik de reclame van Andrelon (zie oude reclame Andrelon shampoo Pam, je haar danst) achterna ga. Zo erg is het nog niet, maar er zijn wel echt veranderingen in mijn leven. Zo gaan tot mijn grootste verbazing gaan zelfs mijn planten niet dood, maar floreren zij in mijn woonkamer. Wonderlijk als je bedenkt dat ik tot voor kort - ik woon sinds 1992 in dit huis - nooit planten had. Wel bloemen (zie mijn liefde voor geurende bloemen en niet alleen voor de bloemenman), omdat die niet zoveel verzorging nodig hebben. 

Nieuwe ervaring J. Kessels The Novel 
Sinds kort ben ik ook lid van een leesclubje; geweldige ervaring! De meeste van de deelnemers kennen elkaar al sinds jaar en dag, maar ook een nieuwkomer - ietwat jonger dan de meeste - wordt met open armen ontvangen. Ik lees boeken waar ik anders waarschijnlijk nooit mee in aanraking zou komen. Een keer per maand op een donderdagavond wordt het gelezen boek besproken. Dat gebeurt niet aan de hand van een strak format, maar een ieder deelt wat hij of zij heeft ervaren. De docent deelt zijn expertise en weet vaak leuke feitjes over de schrijver of deelt zijn kennis m.b.t. de intertekstualiteit.
Het laatste boek dat wij gelezen hebben is J. Kessels The Novel van P.H. Tohmése. Ik had nog nooit eerder iets van deze schrijver gelezen en was erg benieuwd. De tekst op de achterzijde gaf aan dat het om een bizarre roadtrip ging. Eerlijk gezegd moest ik mezelf in het begin echt ertoe zetten om het boek uit te lezen. Ik kan niet echt een boek opzij leggen als ik het niets vind, ondanks het devies van docent aan de HvA 'het is het recht van een lezer om een boek opzij te leggen.' En ik wilde natuurlijk wel beslagen ten ijs komen bij de leesclub.

Verhitte jongensdromen en beeldend taalgebruik
Voorafgaand aan de avond, kwam op de groepsapp een afmelding inclusief een korte maar scherpe analyse dat het over 'verhitte jongensdromen' ging. En dat was waarschijnlijk juist waar ik tegenaan liep; ik ben geen jongen en kon me maar moeilijk verplaatsen in de hoofdpersoon alhoewel het taalgebruik zeer beeldend was. Ik zag het hele verhaal letterlijk voor mij en als kers op de taart, kon ik de beschreven stank in de bijvoorbeeld de auto, bijna ruiken. Dit was mede te danken aan de beeldende beschrijvingen. Een voorbeeld: wees gewaarschuwd als je net als ik heel beeldend ingesteld bent.
"Hij zweette als een afgebakken bamischijf, de druppels spetterden en knetterden uit al zijn poriën... hele generaties frituurvet kamen op zijn grofgepaneerde huid tot leven."
Dit om je een beeld te geven van het taalgebruik. 

Rode oortjes
Naast deze zintuiglijke ervaring, werd mijn beeld ook deels 'bevlekt' door de grove worden, soms wat vunzige taal die op deze roadtrip gebezigd werd. Het was echter wel inherent aan de beschreven situaties. Dit riep ook bij anderen nogal wat weerstand op; begrijpelijk want het merendeel van de deelnemers bestaat uit keurige dames op leeftijd en ook de twee heren hebben de pensioengerechtigde leeftijd reeds bereikt. Tijdens het delen van onze ervaringen over het boek, vertelde een van de dames dat zij ooit als klein meisje haar keurige tante had horen zeggen: 'De wasmachine neukte van de trap.' Ondanks haar jonge leeftijd, kreeg zij hier rode oortjes van. Een van de heren is als een soort wandelende wikipedia en weet altijd extra informatie te achterhalen. Wat blijkt: etymologisch betekent het woord neuken 'een harde duw, stoot of slag geven.' Kortom: een onomatopee, waarbij bij het gebruik van het woord de klank wordt nagebootst zoals bij een klapschaats en ook zelfs in het Japans Pichachú het bijbehorende gelijke geluid uitstoot. Weer wat wijzer geworden.

Waar gaat deze 'novel' nu eigenlijk over?
De hoofdpersoon, schrijver van het verhaal, gaat met zijn personage J. Kessels uit eerdere boeken, op een roadtrip. Eigenlijk hebben beiden hier geen zin in, maar de schrijver verleidt J. Kessels door hem te paaien met zijn kennis van Duitse voetbalclubs, opgedaan door het kijken naar Sportschau. Wellicht herkenbaar voor degenen die in de jaren '70- 80 hun kennis van het Duits en de voetbalclubs opdeden door het kijken naar Sportschau. Niet geheel toevallig spreekt J. Kessels ook nog een aardig woordje Duits. Dat komt van pas als ze een hotel moeten huren; merkwaardig genoeg is dat een 'Stundenhotel. Het verhaal wil dat ze op zoek moeten naar een man, die zich waarschijnlijk - wederom heel toevallig -in Duitsland in de buurt van Sankt Pauli bevindt. Deze opdracht komt van een 'detective' die familie van de gezochte man blijkt te zijn. 

het eerste elftal van Sankti Pauli

Reeperbahn, Hamburg

De auteur van het boek tart de lezer ook hier door allerhande verwijzingen te gebruiken die echt blijken te bestaan! Zo is deze aan lager wal geraakte Duitse voetbalclub in Duitsland en daarbuiten een soort cultclub, daadwerkelijk gevestigd in Hamburg vlakbij de beroemde en beruchte Reeperbahn, een buurt die bekend staat om de dames van lichte zeden. 

In het boek worden deze dames echter zonder blikken of blozen met andere termen worden aangeduid.
Deze dames zitten tijdens thuiswedstrijden in een apart deel van het stadion. Zoals je als lezer verwacht, treffen ze de gezochte man in deze zone - de Hurenschlucht - van Sankti Pauli aan. Dan komt de uitdaging om hem mee naar huis te slepen. Ondanks het plan van J. Kessels en de schrijver om er stiekem tussenuit te knijpen, krijgt het verhaal dan plots een hele andere wending. Opeens zitten ze met een extra man opgescheept. Hoe ze daar mee omgaan wordt aan de lezer op een weerzinwekkende wijze verteld. Je bevindt je als het ware in de krappe Toyota Kamikaze

Problemen
De lezer wordt ook opgescheept met de problemen waar de schrijver als personage mee te maken krijgt. "Soms moest J. Kessels tegengesproken worden, anders ging die jongen echt onzin uitkramen." Even later in het verhaal vraagt hij - de schrijver als personage - zich hardop af "Dreigde hier een schisma tussen de schrijver en zijn personage?" Je wordt als het ware deelgenoot gemaakt van de twijfel die hij als schrijver ervaart. In het verhaal buitelen alle absurde situaties over elkaar en eindigt het verhaal eigenlijk zoals het begint en laat je verward - of juist niet - achter. 

Lachen
Ondanks  mijn aanvankelijke aversie, heb ik bij het verder lezen ontzettend moeten lachen. Bij tijd en wijle kon ik niet anders dan sommige fragmenten hardop aan Murat voor te lezen. De zinspelingen op het door de schrijver begeerde meisje B.B. 'mijn persoonlijke en onpersoonlijke billenborstkoninginnetje' zijn voorspelbaar en herkenbaar, maar geven desalniettemin waarheidsgetrouw het beeld van de schrijver weer. Dat hij bij het hervinden van zijn geliefde B.B. (of althans aan de herinneringen aan haar in de frietzaak waar ze met veel bewegingen de flipperkast bespeelt) een deceptie ervaart, is onvermijdelijk. 
Het bleek dat anderen een soortgelijke ervaring hadden. De conclusie was dat het weliswaar in de categorie pulp thuishoort, maar dan wel literaire pulp (als dat geen contradictio in terminis is). Deze 'novel' staat bol van metaforen, je kunt je uitleven om alle de intertekstualiteit proberen te ontdekken en het is een schoolvoorbeeld - vind ik althans - van synesthesie. De schrijfstijl - waarbij in geuren en kleuren een situatie wordt beschreven - is een ware traktatie voor al je zintuigen; de stank die wordt beschreven laat je voorlopig niet los!

Extra info
Ook de relatie met NAC Breda, waar de gezochte man én zijn famile vandaan komt, bestaat echt. Dat vermoed ik althans gezien de aparte Facebook-groep.

Ik vermoed dat de genoemde Toyota Kamikaze er iets aftandser uitzag dan de gevonden afbeelding op het internet. Maar het past wel bij mijn beeld van de ietwat louche auto waar een groot deel van de reis zich in afspeelt. 

Meer informatie?
In deze vlog legt Jörgen, docent Nederlands, in het kort uit waar dit boek over gaat: in 1 minuut waar J. Kessels, the novel over gaat

Grappige oude reclames van Andrelon: haal meer uit je haar (oftewel: leven).

Pam, je haar danst, Glanzend haar, Perfecte krul

Imagine intuition, zo is natuur, antropomorfisme en wabi sabi

Tijd vliegt voorbij; het is nu alweer half januari 2023 en ik realiseer me dat ik al vier maanden lekker thuis aan het genieten ben. Ondanks dat ik schijnbaar alle tijd heb, lijkt deze nog sneller te gaan dan toen ik aan het werk was. In de kerstvakantie hadden we gepland om lekker musea te gaan bezoeken, maar door het vervelende griepje moesten we niet alleen ons geplande discofeestje, discodeceptie, annuleren maar konden we de geplande uitjes ook niet door laten gaan. De twee tentoonstellingen in Leiden die ik graag wilde bezoeken waren Imagine Intuition, Lakenhal en  Wabi sabi in het Sieboldhuis. Toevallig allebei tot en met 15 januari 2023. Reden te meer om dit weekend onze slag te slaan. Zaterdagochtend kwam de regen met bakken uit de hemel, dus besloten we met de bus te gaan. Het was best druk in de bus; ja, wie gaat er met zulk weer met de fiets of te voet naar de stad. Wij niet dus.

Imagine Intuition
Droog overgekomen was het vanaf Leiden Centraal nog een korte wandeling naar het vermaarde Museum De Lakenhal, gevestigd aan de mooie gracht de Oude Singel. 
De tijdelijke tentoonstelling was een weergave van de werken van zeven verschillende installaties die je kennis lieten maken met het mysterie van intuïtie. Zo zie je onder andere een installatie van 
Bram Ellens die twee robots met elkaar laat interacteren. Het zijn een moeder en kind; het oerbeeld voor intuïtieve relaties en communicaties. Al kijkend naar deze twee robots dicht je ze echt menselijke eigenschappen toe, zoals dat de moeder zich voorover buigt en het kind een kusje geeft. Je weet dat dit niet kan en toch geef je je over aan deze projectie; antropomorfisme pur sang. Leuk om het enthousiaste geluidje van een toeschouwer van 3 jaar te horen: 'Ze geven elkaar een kusje!' 

Zoals op de poster weergegeven, was er ook nog iets met een weergave van het lichaam. Voor het binnentreden van de zaal, zag je een soort afbeelding waar het leek alsof je het lichaam van een vrouw zag, omgeven met een soort wervelwind van kleuren. Het bleek een afdruk te zijn van de installatie Harmonic Dissonance: Phantom Body waarbij kunst en wetenschap in elkaar overvloeien. Het is een interactieve presentatie waarbij de bewegingen van de bezoeker worden vastgelegd in beeld en geluid. Als je goed kijkt, zie je in deze afbeelding Murat en mij naast elkaar staan. Bijzonder om te zien en te horen. 

You are present by Janet Vollebregt JANET VOLLEBREGT, laat Oosterse en Westerse filosofie samenkomen. 

Dan was er ook nog een hele mooie, rustige ruimte met een groot kussen omgeven met roze stenen. Het geheel was omringd met een soort stalen draden die als een koepel over het kussen heen boog. Hierbij kon je door het raam, ook gewoon het dagelijkse leven van een zaterdagmiddag in Leiden aan je voorbij zien gaan. Daar moest ik wel even een zen-momentje van maken. 

Tenslotte nog even naar het moois van de natuur gekeken door de film Planktonium van Jan van IJken te bekijken. Zo bijzonder hoe het leven van plankton eruit ziet. Nooit geweten dat deze wonderschone wezens zo prachtig zijn. Via een microscoop laat hij de kijker de hele bijzondere leefwereld van plankton zien. Fascinerende beelden zoals bijvoorbeeld - in mijn ogen bijna een discoversie  - van de comb jelly.

Wabi sabi

Op de markt nog even lekker een visje gehaald, gezond bezig is wel nodig als we wat lichter en fitter naar de USA willen, en weer met de bus naar huis. Het regende nog steeds pijpenstelen, dus ons plan om te wandelen lieten we even voor wat het was. Dat bewaarden we voor zondag; iets betere weersvooruitzichten. Dat klopte, weliswaar harde wind maar daar lieten we ons niet door weerhouden. Op naar het Sieboldhuis naar de tentoonstelling  wabi sabi wat ongeveer de kunst van het imperfectie betekent. Ik noteer bewust ongeveer omdat het begrip zich moeilijk in woorden laat vatten. Wat mij vooral opvalt is ook hier weer de fascinatie van de natuur dat terug laten komen in kunst. De beelden van bijvoorbeeld het plankton was ook echt pure kunst, terwijl het 'gewoon' de natuur is. Bij ons thuis halen we dan de grappige uitspraak 'Zo is natuur' aan, hilarisch hoe deze man dit verwoordt: zie filmpje Blikje in de water, zo is natuur.
Op de site van het Sieboldhuis staat heel treffend: 'In een tijd waarin alles mooier, sneller en beter moet, geeft deze tentoonstelling de mogelijkheid voor reflectie en de persoonlijke ervaring van het Japanse esthetische concept van wabi-sabi.'

Op de terugweg, wandelend, nog even kopje koffie bij onze knappe zoon genuttigd. Ons weekend was weer helemaal top!

   

 

Discodeceptie, Reacher en Amerika, erkenning Taalstaatmeester

Om 2022 leuk af te sluiten, hadden we een leuk discodansfeestje in gedachten. Eindelijk weer eens lekker uit je dak gaan en het nieuwe jaar in dansen onder het genot van een drankje én DJ Murat met zijn mooie discolichten. Murat had dit geregeld en alle voorbereidingen waren getroffen; wat oefenen met het geluid en de schitterende lichten en we waren er helemaal klaar voor. Helaas kort na het oefenoptreden moesten we het feestje afzeggen, omdat we allebei met griep in bed lagen. 

DJ Murat helemaal in zijn sas!

Dan het optreden maar bewaren voor een volgend feestje :(

Na deze lichte discodeceptie hebben we het nieuwe jaar maar met z'n tweetjes ingeluid en vanaf ons balkon naar al het vuurwerk in de Stevenshof gekeken. 

Jack Reacher
Een voordeel van thuisblijven is wel dat je lekker rustig boeken kunt lezen. Samen ziek in bed, maar ook samen lekker veel lezen. Vorig jaar omstreeks deze tijd las ik toevallig ook een boek van Lee Child. Hoofdpersonage van deze auteur is Jack Reacher; voor ons inmiddels een bekend personage die in Amerika het onrecht waar hij altijd per ongeluk mee in aanraking komt, te lijf gaat. Hij is een voormalig MP die door heel Amerika trekt zonder specifiek doel en komt op zijn tochten in situaties terecht waarbij zijn hulp hard nodig is. Reacher is een vechtersbaas en komt altijd op voor mensen die op de een of andere manier per ongeluk te maken krijgen met mensen die het slecht met hen voor hebben. Er lopen meerdere verhaallijnen en die komen aan het einde op een treffende manier samen. Hierbij worden vaak actuele problemen uit de USA voor het voetlicht gebracht.

USA here we come
Vorig jaar in de kerstvakantie las ik toevallig weer eens een boek van hem en  kwam ik opeens op het lumineuze idee om samen met Murat onze wens om dwars door Amerika te reizen in vervulling te laten gaan. Ik besloot mijn baan per volgend schooljaar op te zeggen en had zo mijn handen vrij om gedurende langere tijd in de USA te gaan verblijven. 

In de zomervakantie hebben we onder andere veel in het huis geklust en de woonkamer opnieuw ingericht. Onder andere een muur helemaal geel geverfd en daar hangt nu deze kaart van Noord Amerika. Met dank aan de vaksectie Aardrijkskunde van het Leonardo College die bij de verhuizing naar het nieuwe pand een berichtje stuurde dat er landkaarten waren die je mee kon nemen. Wij zijn blij met dit resultaat!

State Prison

Er wordt altijd een actueel thema aangekaart; in het laatste boek Geen plan B (december 2022) is dit het verdienmodel van de Amerikaanse State Prisons. Gevangenissen zijn een fenomeen waar ik me over blijf verbazen en maar niet aan kan wennen. Het doel van het penitentiaire systeem zou - net als bij ons - moeten zijn om mensen - tijdelijk - bewaren en hun straf uit te laten zitten en gerehabiliteerd terug te laten keren naar de maatschappij. Een groot deel van de Amerikaanse gevangenen 200.000 is echter veroordeeld tot levenslange opsluiting waarbij voor een kwart geldt dat ze geen recht op parole (vervroegde vrijlating oftewel Life Without the Possibility of Parole (LWOP). Daar tegenover staat de doodstraf; iets wat voor sommige mensen humaner zou zijn dan bovenstaande levenslang zonder uitzicht op vrijlating. Hier verder geen betoog waarom de doodstraf wat mij betreft nooit en te nimmer opgelegd zou mogen worden, maar mijn verbazing dat iedere staat in de Verenigde Staten hier zelf over kan beslissen. Het kan dus nogal uitmaken waar je de misdaad begaat; wellicht heeft dat een afschrikkende werking in de staten waar de doodstraf nog steeds bestaat. In 23 van de 50 staten is deze straf afgeschaft, 7 hanteren een 'moratorium' wat een opschorting van de uitvoering betekent en in Ohio is het tijdelijk opgeschort  "totdat er een meer totdat er een betere manier gevonden is om deze uit te voeren, zonder dat de veroordeelde tijdens de uitvoering van de straf onnodig pijn lijdt." Te bizar voor woorden.
Vanaf 1 mei staat onze reis gepland; we gaan dan drie maanden door de Verenigde Staten van Amerika trekken. We hebben dan ook de tijd om veel bijzonderheden te bekijken. Natuurlijk gaan we in Kansas naar een voor Reacher belangrijke plek: de legerbasis Fort Leavenworth. Daar zullen we ook een gevangenis bezoeken; iets waar er in dit stadje wel vijf van zijn! Een echt verdienmodel want steden hebben de aanwas van bezoekers vaak broodnodig om in hun levensbehoefte te voorzien. Het zorgt op diverse fronten voor veel werkgelegenheid dus reden te over om er echt op z'n Amerikaans geld aan te verdienen. We gaan zien - waarschijnlijk ook entreegeld betalen dus werken we hier zelf ook een klein beetje aan mee :( - hoe dit in het echt eruit ziet. 

Thuisfront

Tijdens ons verblijf willen we natuurlijk wel op de hoogte blijven van wat er allemaal speelt. Een van de manieren is om naar radio te luisteren en tv te kijken. Dat kan tegenwoordig allemaal door de veelheid aan apps. Toevallig hoorde ik onlangs dat onze favoriete verslaggeefster, Iris de Graaf, Taalstaatmeester van 2022 is geworden. Echt een mooie verdienste voor haar duidelijke en heldere verslaglegging. Zoals op door de jury van de Taalstaat van Radio 1 treffend verwoord: 'Ze maakt zwaar nieuws lichter en menselijk.'
Bravo, Iris! We gaan jou en jouw verhalen tijdens onze reis zeker volgen.

Iris de Graaf Taalstaatmeester 2022 Twitter

Iris de Graaf tijdens uitreiking op radio1 Taalstaat

Dat doet ze niet alleen onverschrokken, maar ook altijd in een heldere taal. Ze weet in een paar minuten een complex onderwerp begrijpelijk te maken voor iedereen. Citaat Frits Spits

Winter is coming to Aberdeen

 Voordat dit jaar om is, wilden we graag naar Aberdeen om een paar dagen door te brengen met de familie van Shannia. Voordat we daar naartoe kunnen, moet ik echter eerst echt mijn pasgeboren neefje Jesse in het echt bewonderen. Samen met een trotse tante gaan we op kraamvisite. Natuurlijk met beschuit en muisjes en aanschouwen we dit wondertje met onze eigen ogen. Mijn oma zei altijd dat ieder kindje weer een klein wondertje is. 

En dat is ook zo; je wordt er gewoon even stil van. En de zoete Jesse ook :)

Nadat ik dit lieve ventje weer in alle rust bij zijn ouders had achtergelaten, kon ik naar Aberdeen. We namen de trein en waren binnen mum van tijd op Schiphol. Daar kun je niet tegenop met de auto; wat een geluk dat wij zo dichtbij wonen.  Daar aangekomen, moesten we nog wel even een koffer inchecken, we hadden nogal wat vloeibare cadeautjes vanuit Holland meegenomen die de limiet van 1 liter overschreden. Tegenwoordig is echt bijna alles geautomatiseerd en komen de stewardessen er nauwelijks aan te pas. We hadden al zelf online ingecheckt, de koffer moesten we ook zelf in een soort kluisje stoppen en dan zou het bagageticket tevoorschijn komen. Natuurlijk ging dat bij ons niet helemaal goed. Er verscheen een melding dat het niet geaccepteerd was. Ik kreeg wat flashbacks van onze incheckproblemen toen we een te zware koffer in Amerika wilden inchecken. Halsoverkop de koffer geopend en terwijl Murat boeken eruit haalde om weg te gooien, deed Erol die snel in zijn rugzak. Weer snel wegen, zenuwslopend, maar gelukkig kon de koffer door. Deze keer geen Erol maar ik bedacht snel dat ik de twee paar schoenen, cadeautjes voor Shannia en haar moeder, wel in mijn rugzak kon doen. Dat werkte, ik had gelukkig een grote rugzak en niet veel meegenomen. Lichtelijk geïrriteerd omdat we eigenlijk gewoon een rolkoffertje als handbagage hadden moeten meenemen maar dat was teveel gesleep volgens Murat. Wegen thuis was net 23 kg, maar toch niet zo nauwkeurig als de weegschaal bij de geautomatiseerde check in. Enfin, met wat improviseren toch weer een eindje verder gekomen. 

Even wat koffie en een broodje gegeten, ik heb altijd wel honger dus ook op een luchthaven. Daar is altijd leven in de brouwerij, ongeacht het tijdstip, heb ik zo het idee. En zo internationaal; er loopt van alles rond. Genietend van onze koffie met lekker panini, hoorde ik 'Perez, anybody named Perez here?' 
Een dame van de kassa had een kaart in haar hand; blijkbaar was iemand zijn bankpas vergeten. Zoiets zou mij ook kunnen overkomen. Lekker, zit je in het vliegtuig en merk je dat je bankpas er niet meer is. Pfff, de gedachte alleen al, bezorgt me kippenvel.

Winter in Aberdeen
In Aberdeen werden we door de lieftallige moeder van Shannia, Arlene, en haar vriend Mariusz opgehaald. Ze vertelden ons dat het erg koud was en licht aan het sneeuwen. We waren daar wel enigszins op voorbereid met een jas en een soort overjas. Was ook wel nodig, zo bleek later. Ook zij wonen dichtbij de luchthaven; 10 minuutjes rijden en we waren bij hun appartement aangekomen. Daar was het lekker warm en we hadden alle tijd om gezellig bij te kletsen. En natuurlijk lekker te eten. Arlene komt oorspronkelijk uit de Filipijnen en is een meester in het maken eten onder andere kreeft en krab. Ze heeft veel vriendinnen in de buurt, waaronder een die haar regelmatig verse vis, octopus, kreeft, krab en nog veel meer brengt. Dat is heel lief van haar, het enige is dat Arlene dat dan wel allemaal moet bereiden. Ik heb daar weinig ervaring mee, dus kon ik meekijken hoe je een vis schoonmaakt (wist niet dat de eieren van een schol vlakbij de kop en maag zitten), hoe je de ingewanden van een octopus verwijdert en dat het zakje met de inkt juist lekker is om te gebruiken. En dat een kreeft heel veel eieren bij zich kan hebben. Onze vriendin Harriette the Lobster was echter nog levend toen ze werd gebracht. 

Lobster alive and kicking

Arlene vond dit de gewoonste zaak van de wereld, maar ik moest echt wel even paar keer slikken toen ik haar scharen heen en weer hoorde gaan in de wasbak. Ze probeerde eruit te klimmen, maar ja als die zijn vastgebonden en je ligt in een kuip dan maak je alleen maar kabaal zonder erg ver te komen. Toch vond ik het wel beetje eng. Helemaal toen ze later in een steamer werd gedaan en langzaam maar zeker steeds roder kleurde. 

Edinburg

Na een gezellige avond en een borreltje oude jenever, echt Hollands cadeautje, de volgende dag met de trein naar Edinburg. Je spreekt dat uit als Edinbro [uitspraak: ɛdɪnbərə] gelukkig spraken zij geen Gaelic Gàidhlig [ˈkaːlɪkʲ] anders zouden we moeizame communicatie hebben. De treinreis duurde wel eventjes, maar dat was niet erg. Gezellig gekletst, uiteraard wat gegeten: home made sandwiches en lekkere koffie met koekjes. Onderweg nog plaatsje voorbij zien schieten, te snel om foto te nemen dus alternatief via Google altijd handig.

Het was inmiddels al aardig donker, sunset at 16hrs! dat is echt ongelooflijk. Na rondje op de Christmas market met lekkere mulles wine stukje richting Edinburg castle gelopen. Op een mooie heuvel dit schitterende schouwspel gezien voorzien van vrolijke muziek. 

Murat met zijn vriend Mariusz waren ook helemaal in hun sas. 

De wedstrijd van Kroatie tegen Brazilie in een leuke kroeg gezien; echt leuk om in een pub een wedstrijd te zien. Lane 7 waar je ook kon bowlen, soort basketballen en andere spelletjes kon spelen. Murat zag daar een flipperkast en moest direct denken aan de uitspraak die Shannia en hij vaak herhalen: 'Winter is coming.' Dat is in dit geval echt waar. 

De treinreis terug was al geboekt voordat Arlene wist hoe laat Nederland moest spelen. Niet heel erg, want we zouden een deel in de trein terug wel kunnen zien. Helaas, ook daar hebben ze last van uitvallende treinen. 'Train to Aberdeen: cancelled'. Dat was even schrikken, want zou er vervangend vervoer geregeld zijn? Volgens de assistenten wel, maar het was niet erg duidelijk waar en hoe laat. Snel naar de plek waar de bus zou moeten komen, helaas buiten. Murat moest nog plassen, maar besloot dat nog maar even op te houden. Wie weet zou de bus ieder moment komen. Uiteindelijk riep iemand dat de bus er was en werden we naar een andere plek geleid. In de bus weer een half uur gewacht, terwijl we de wedstrijd keken. Erg spannend die 2-2 op het einde. Helemaal omdat wij op een mobiel de wedstrijd keken en op een ander moment de uitslagen van VI zagen. Heel vreemd om te zien dat wij eerder 2-2 zagen verschijnen op het scherm met de wedstrijd. Helemaal vreemd, omdat wij eerst 2-2 zagen, toen 2-1 dus dachten dat de goal, die we nog niet op het scherm zagen, afgekeurd zou worden. Wij maar wachten totdat we op het scherm zouden zien dat het was afgekeurd. Maar dat bleek toch niet zo te zijn. Bij de penalty's maar de uitslagen, die dus eerder kwamen, uitgezet. Het was al spannend genoeg.... 

Jammer dat we het niet gered hebben. 

Het heeft ons plezier in het uitstapje naar de familie van Shannia echter niet in de weg gestaan. Ook nog even lekker gegeten in een Turks restaurant waar Shannia met extra aandacht behandeld werd. Niet voor niets onze 'gelin', arme Deniz thuis hard werken en wij lekker gezellig met zijn schoonfamilie. 

Tsja, verschil moet er zijn. 

Natuurlijk had Arlene ook nog een cooked breakfast voor ons bereid. Daar zeg ik geen 'nee' tegen. 

Al met al een gezellige tijd met dank aan de gastvrijheid van Arlene en Mariusz.

Tradities zoals hutspot met klapstuk én een bal gehakt

 En dan is 3 oktober alweer voorbij!

Dit jaar was het een extra lang feest voor de Leidenaren, want 3 oktober is op een maandag. Aan de vooravond van dit feest wordt de Taptoe gelopen. Tradities moeten hoog gehouden worden, zoals het lopen en aanschouwen van deze Taptoe; een evenement in Leiden waar traditiegetrouw alle verenigingen een soort parade lopen. Daar de vooravond op een zondag viel, vond de taptoe al op zaterdagavond plaats. Als je lid bent van een vereniging moet je echt wel een keertje mee hebben gelopen. Het duurt - voor je gevoel - een eeuwigheid, meestal is het regenachtig, stokt het op verschillende plaatsen en kijkt half Leiden naar de andere helft van Leiden. Vroeger, toen de jongens nog wat kleiner waren, dropten wij ze op de Garenmarkt, gingen lekker koffiedrinken, bij café De Kruik naar ze zwaaien, snel naar huis fietsen waar mijn moeder op de kinderen wachtte en een gezellig avondje met hen had, de stad in en tot laat feesten. Tijden veranderen, kinderen worden groter en gaan zelf naar de stad - of moeten werken bij Stadscafé van der Werff, maar verzamelen bij De Kruik en gezellig uitgaan blijft. Wat ik altijd erg leuk vond, was dat er op verschillende plekken allerlei live bandjes speelden. 
Toen ik voor het eerst kennismaakte met het fenomeen van 3 oktober, zat ik in Leiden op de meao. Murat, een echte Turkse Leidenaar nodigde mij bij hem thuis uit om te eten en daarna de stad in te gaan. Dat was op 2 oktober, volgens hem de leukste avond om in zijn Leiden feest te vieren. Dat heb ik geweten! Toen ik die ochtend vanuit Noordwijk naar school was gegaan, had ik nog geen benul wat me die avond en de jaren daarna te wachten stond. 
Nadat ik met zijn ouders had kennisgemaakt, gingen we de stad in. Ik had die ochtend een witte broek aan die ik na al het feestgedruis niet meer schoon heb gekregen. Het was een geweldige avond, overal muziek, feestgedrang en super gezellig. Wat minder was de afsluiting door charges van de ME; ik opgegroeid in een dorpje, had nog nooit zoiets meegemaakt. Het was best eng, de ME die willekeurig met honden op feestgangers afkomt. Gelukkig is ons niets overkomen, want we trokken ons terug in een nisje waar ze aan voorbij liepen. Na deze ervaring, wist ik eigenlijk niet of ik 3 oktober nog wel zo leuk vond! De dag erna was het echt 3 oktober en - we waren immers vrij van school - ons toch maar weer in het feestgedruis begeven, waardoor de kortstondige ervaring met de ME teniet werd gedaan.
Sindsdien vier ik met Murat nog altijd met veel plezier Leidens Ontzet. Na al die jaren dit jaar voor het eerst ook daadwerkelijk de Reveille en het Koraalzingen meegemaakt. Ondanks het vroege tijdstip, is dit voor herhaling vatbaar!~

Voor het eerst de Reveille meegemaakt, uiteraard samen met Murat!

Tafelen met familie en tradiotionele hutspot

Tradities enzo
Wij eten op deze dag in huize Cengiz altijd traditionele hutspot met klapstuk én een bal gehakt. Van mijn vader heb ik geleerd hoe ik echt lekkere ouderwetse ballen gehakt maak. Het is wel even een werkje, maar dan heb je ook wat. Het wordt door mijn familie altijd met smaak verorberd, net als de hutspot. Als iemand mij naar het recept vraagt, antwoord ik altijd dat het vooral een kwestie van 'tijd' is. Ruim van tevoren zet ik de klapstuk, het bouillon daarvan gebruik ik voor de hutspot. Dit jaar was het weer een uitdaging hoe dit in de pannen te krijgen. We zijn met een grote groep van familie een aanverwanten en dit jaar wilde ik ook nog een vegan-versie maken. Met hulp van mijn lieve Murat is het allemaal gelukt om het op tijd af te krijgen. Hij heeft zelfs eigenhandig haring schoongemaakt. Gelukkig hadden we naast het traditioneel aan Leidenaren uitgedeelde haring en wittebrood hadden we zelf ook nog bij 'mijn visboer' haring gehaald. De rij om het schoon te laten maken was erg lang, dus Murat besloot om zelf een poging te wagen. Met wat hulp van You tube is het hem ook gelukt! Super trots mijn Turkse Leidenaar!

Murat maakt haring schoon

Gelukt, haring zonder graatjes.

Genieten van de gratis Leidse hutspot!

Een echte Leidenaar, mét Leidse trui

Vroeg in de ochtend in de rij bij de uitreiking van de haring met wittebrood

Net beetje anders
Zoals in een eerder blog over het Leidens Ontzet beschreven, is Leiden in 1574, door de Watergeuzen van de Spanjaarden bevrijd. Alkmaar was ons een jaartje voor; zij hadden slechts één jaar, in plaats van Leiden dat 2 jaar honger moest leiden, een beleg dat eindigde op 8 oktober in 1573. Ook daar kwam Willem van Oranje de Hollanders te hulp door het lumineuze idee om de dijken door te steken.

Het Beleg van Alkmaar: daar bestaan de feestelijkheden onder andere uit een kleine kermis, een optocht, een kinderoptocht, demonstraties van brandweer en marine, een zuurkoolmaaltijd, een muzikale taptoe op het Waagplein en de dag wordt afgesloten met een lasershow. |
In Leiden eten we hutspot en sluiten we af met vuurwerk. Lijkt best wel op elkaar, al vind ik hutspot gewoon lekkerdere dan zuurkool, heeft ook een leukere historie: Spanjaarden die halsoverkop vertrokken en in een pan wortelen, peen en ui met pastinaak achterlieten en dat door Cornelis Joppeszoon werd gevonden. Hét recept van mijn hutspot!

Aangepaste traditie: çarçur etme!
Toen Murat klein was, jong bedoel ik, kreeg hij altijd, net zoals vele Leidse jongeren, kermisgeld. Die traditie heeft hij toen hij zelf ging werken veranderd: sinds die tijd geeft hij zijn moeder altijd kermisgeld. Wat is gebleven, is wat daarbij niet mag ontbreken: de instructie om het geld niet te verkwisten. Vlak voordat hij het geld overhandigt, trekt hij het terug en zegt: çarçur etme!
Of zijn moeder dat advies ook echt opvolgt?

Helaas kan niet iedereen altijd bij de traditionele hutspotmaaltijd aanwezig zijn; alternatief om dan zelf maar enige feeling te houden door in oude keuken pannetje klaar te maken. Volgend jaar maar proberen gewoon weer in het oude vertrouwde Leiden te zijn! 

Cornelis Joppenszoon

Naar navigatie springenNaar zoeken springen

Cornelis Joppenszoon

Cornelis Joppenszoon (Leiden, 1561 - aldaar, 1591) was volgens de overlevering een Nederlandse weesjongen die in de Tachtigjarige Oorlog, aan het eind van het beleg van Leiden, op 3 oktober 1574 ontdekte dat de Spanjaarden vertrokken waren.

Joppenszoon zou in de vroege morgen de stad zijn uitgeglipt om een kijkje te gaan nemen bij de Schans Lammen, ruim een kilometer ten zuiden van de stadswallen. Daar zou hij een kookpot met hutspot gevonden hebben, die door de vluchtende Spanjaarden was achtergelaten, en deze meegenomen hebben naar de stad. Later die dag arriveerden de watergeuzen met wittebrood en haring. Ter herinnering aan het ontzet van Leiden is het sindsdien traditie in de stad om elk jaar op 3 oktober hutspot te eten.

Bron: Wikipedia